ellen en jens in india

ellen & kanaka

Telkens we weer naar Puri gaan hopen we kannaka tegen het lijf te lopen.

Iedereen die ooit in Puri geweest is herinnert zich deze energieke fruitverkoopster. De fruitmand die ze twaalf uur per dag op haar hoofd meezeult weegt makkelijk dertig kilo. Zo oordelen althans de (weinig ontwikkelde) spieren van jens, als hij de mand van haar helpt te nemen. Ze is brutaal, net als vele indische verkopers in de toeristische gebieden, maar op een vreemde manier. Ze verkoopt haar fruit aan eerlijke prijzen. We betalen meer bij ons op de markt aan de verkopers die wel dagelijks zien.

Toen we een keer in Andra Pradesh waren, kregen we te horen hoe fier ze waren dat kinderarbeid was afgeschaft. Blijkbaar is er dus beterschap op komst. In Orissa zie je een heel ander beeld. Twee verhalen van op Tankanpani Road.

… redden niet.

Wat doen ze dan wel? Een fotoverhaal.

Naar aanleiding van Debjeet z’n verblijf in belgië verscheen er een artikel in leuvencentraal.org.
Klik hier voor het artikel (in het nederlands) waarin hij meer vertelt over zichzelf en Living Farms.

We zijn weer een paar dagen richting Rayagada geweest, op bezoek bij de Dongria. Op het eerste zich lijkt het leven zijn gangetje te gaan. Niets is echter minder waar…

Momenteel is de spanning er te snijden. De verkiezingen staan voor de deur. Dit jaar staan die in het kader van de komst van Sterlite, de indische dochtermaatschappij van het engelse Vedanta. Die zijn van plan om binnenkort de heuvels waarop de Dongria wonen open te leggen om er een paar miljoen ton bauxiet uit te halen.  De Dongria en het gebied waarin ze leven zijn ten dode opgeschreven…