ellen en jens in india

ellen & kanaka

Telkens we weer naar Puri gaan hopen we kannaka tegen het lijf te lopen.

Iedereen die ooit in Puri geweest is herinnert zich deze energieke fruitverkoopster. De fruitmand die ze twaalf uur per dag op haar hoofd meezeult weegt makkelijk dertig kilo. Zo oordelen althans de (weinig ontwikkelde) spieren van jens, als hij de mand van haar helpt te nemen. Ze is brutaal, net als vele indische verkopers in de toeristische gebieden, maar op een vreemde manier. Ze verkoopt haar fruit aan eerlijke prijzen. We betalen meer bij ons op de markt aan de verkopers die wel dagelijks zien.

Haar engels leerde ze door haar babbeltjes met toeristen. Ze kent ook een aardig woordje italiaans. Natuurlijk is ze niet naar school geweest om grammatica te leren. Het is een heel pientere vrouw, die helaas nooit een kans heeft gekregen zich te ontwikkelen. Ze woont al haar hele leven in het vissersdorp aan het strand en is nooit ergens anders geweest. “Maar ik sta wel over de hele wereld in fotoalbums, ik ben wereldberoemd” oppert ze grappend.

Haar man drinkt teveel en zij staat alleen in voor de opvoeding van haar kinderen. Haar fruitverkoop betaalt hun school. Het meeste fruit betaalt heus niet veel. En toch blijft ze eerlijk. Ze zou makkelijk een veelvoud van het bedrag kunnen vragen aan nietsvermoedende toeristen. Ze wil echter eerlijk zijn. Ze hekelt de vele koraalverkopers die woekerprijzen vragen. Als ze bij ons in de buurt komen roept ze het juiste bedrag om hun voor te zijn.

Tags: kannaka, puri