ellen en jens in india

Ondertussen zijn we al zo’n 2 weken onderweg. Het voelt vreemd aan om terug toerist te zijn na een jaar in India te wonen. De eerste dagen haalden we ons hart op aan de geneugten van de Italiaanse, Israelische en Japanse keuken. Maar na enkele dagen keken we al terug uit naar onze rijst met dal en curry, omringd door Indiers en niet door backpakkers met allerhande straffe verhalen.

Vaak blijven de vrouwen op een afstand, zijn ze nogal verlegen en niet echt ‘outspoken’. We hebben toch een manier gevonden om hen echt uit hun schelp te trekken. Dit is door ellen te laten opdraven als schmink- en paspop. Hieronder enkele foto’s van ellen in sari met bindi (de typisch Indische stip tussen de ogen), rood geverfde voetzolen, versierd met henna en een of andere witte verf, bloemen in het haar… Jens stond er vaak bij en keek er naar!

ellen & kanaka

Telkens we weer naar Puri gaan hopen we kannaka tegen het lijf te lopen.

Iedereen die ooit in Puri geweest is herinnert zich deze energieke fruitverkoopster. De fruitmand die ze twaalf uur per dag op haar hoofd meezeult weegt makkelijk dertig kilo. Zo oordelen althans de (weinig ontwikkelde) spieren van jens, als hij de mand van haar helpt te nemen. Ze is brutaal, net als vele indische verkopers in de toeristische gebieden, maar op een vreemde manier. Ze verkoopt haar fruit aan eerlijke prijzen. We betalen meer bij ons op de markt aan de verkopers die wel dagelijks zien.