ellen en jens in india

Vorige week is Ellen vijf dagen naar Bhawanipatna geweest om te filmen. De boeren uit die streek werden een drietal jaar geleden verleid om katoen te planten, vaak genetisch gemanipuleerde katoen. Met een hoop problemen als gevolg. Ze hebben hun land dat ze normaal gebruiken voor voedselgewassen veranderd in katoenland. Hierdoor zijn ze steeds meer afhankelijk van hun oogst en de prijs die ze voor hun katoen krijgen. Als die laag is, kunnen ze amper genoeg eten kopen voor hun familie. Deze zogezegde ‘evolutie’ brengt vaak een hele schuldenberg en andere triestige toestanden met zich mee. Living Farms werkt samen met boeren uit vijf dorpen om hen te helpen organisch te boeren. Eerst willen ze overschakelen naar organische katoenteelt en daarna stilaan terug hun voedselgewassen van vroeger kweken.

Toen ze daar was heeft ze veel indrukken in haar boekje opgeschreven. Wat hier volgt, is een selectie van haar belevenissen.

8-07-2009

dorpsjongen

Deze ochtend ben ik in Bhawanipatna gearriveerd. Het was vreemd om zonder jens te reizen. Mijn eerste treinreis alleen in India is gelukkig goed meegevallen. Premanand, een collega van Living Farms, is me aan het station komen ophalen. Dan gepakt en gezakt met camera, staander, muskietennet… achterop de moto naar Bhawanipatna. Vandaag hebben we alle vijf de projectdorpen bezocht. Om daar te geraken, moesten we de rivier doorsteken met de moto. Nu is er zo’n 40 cm water in de rivier, daar draaien de Indiërs hun hand niet voor om. Maar daar zal snel verandering inkomen als het regenseizoen tegoei begonnen is. Dan zijn de dorpen afgesloten van de moderne wereld. Als er zich dan een noodtoestand voordoet in het dorp, geraken ze er niet weg. Ze hebben nu wel een gsm per dorp, dus ze kunnen premanand opbellen als ze vragen hebben.

Het bezoek aan de dorpen brengt me in een een dubbelzinnige stemming. Enerzijds is het romantisch, afgelegen en omgeven door de natuur. Er heerst een echte plattelandsmentaliteit. Anderzijds is het leven er hard. Een mislukte oogst kan fataal zijn. Kinderen zijn ondervoed, zieke mensen kunnen vaak geen medische hulp betalen, het onderwijsniveau laat te wensen over (als er al een schooltje is)… Toch vind ik armoede in de stad vaak veel onmenselijker en zieliger om te zien…

9-7-2009
Vandaag zijn we terug naar de dorpen geweest en zijn we beginnen filmen. We hebben vooral oude boeren geïnterviewd. Er was er een die niet meer te stoppen was. Die bleef maar vertellen! Het is een ‘naar Indische normen’ redelijk productieve dag geweest. Premanand helpt goed en stelt de mensen op hun gemak.

11-7-2009

organische compost

Gisterenvoormiddag vreesde ik dat het een dagje ‘op z’n Indisch’ zou worden. We gingen pas om 12u30 naar het veld vertrekken omdat de melkboer ghee (geklaarde boter) moest brengen. Die hadden we nodig om organische compost en bio-pesticide te maken tijdens een dorpsmeeting met organische boeren. Toen de melkboer hier eindelijk aankwam, was hij de boter vergeten. Premanand was echt teleurgesteld. Op mijn aanraden zijn we dan naar een kruidenierswinkeltje gaan vragen of ze boter hadden (dit idee had ik trouwens al eerder geopperd, maar toen zei Premanand dat ze dat daar niet verkochten). En ja! Ze hadden boter. Na een hele voormiddag nodeloos wachten, zijn we dan toch naar het veld vertrokken. Ik had Premanand wel gezegd dat we nu langer in de dorpen moesten blijven, om zo veel mogelijk te kunnen filmen. Dat hebben we dan ook gedaan. We waren pas in het donker terug na een fijne en productieve namiddag. Toen we in Bhawanipatna aankwamen was daar al een hele dag geen electriciteit of water. Toen we rond 10u30 gingen slapen was er nog altijd stroompanne. Douchen zat er dus niet in.

een impressie van het dorpsleven
De mensen zijn hier heel gastvrij en een stuk mondiger dan de Dongria. We hebben gisteren een mama geïnterviewd die vijf kinderen heeft. Een voor een ondervoed. Haar man was gestopt met boeren nadat hun katoenoogst twee keer mislukt was. Nu werkt hij als loonarbeider in Bhawanipatna. Hij werkt er als riksjarijder of steenkapper om hun schulden terug te betalen. Ik zou deze familie zo graag iets geven, maar dan besef ik dat ik dan aan alle families van het dorp iets zou moeten geven om geen jaloesie te kweken. Het is onmogelijk om alleen hen iets te geven, zonder dat de andere dorpelingen het gezien hebben. Als ik in een dorp ben, zijn alle ogen altijd op mij gericht. Zelfs als ik in een huisje zit, komt iedereen nieuwsgierig, maar toch ook verlegen zijn hoofd door deur en ramen steken.

12-7-2009

premanand bereidt zich voor op de fotoshoot

Straks ga ik terug de nachttrein op naar Bhubaneswar (en naar jens!). Gisteren was een vermoeiende dag. Eerst zijn we op de markt gaan filmen, Premanand heeft tegelijk inkopen gedaan. Dan zijn we naar een meeting van een andere ngo gegaan over educatie en kinderarbeid. Aangezien het in het Oriya was, was het gelijk Chinees voor mij. Onderweg zijn we vaak gestopt om te filmen: ossekarren, boeren die naar hun veld gaan of hun veld bewerken, loonarbeiders die een weg aan het aanleggen zijn, vrouwen die koken, rijst sorteren… Tegen de lunch had ik een serieuze energiedip. Gelukkig is dat snel overgegaan, nadat ik een ‘mount everest’ rijst, dal en curry op mijn bord geschept kreeg. Na onze lunch zijn we nog naar een waterval in een beschermd natuurgebied geweest omdat ik nog een rivier wou filmen. Premanand heeft daar naar goeie Indische gewoonte een heuse fotoshoot gehouden. Toen we ’s avonds terug thuiskwamen was ik klaar om in mijn bed te kruipen. Maar aangezien ze hier pas tegen 10u avondeten, heb ik nog maar wat yoga oefeningen gedaan. Ik had er geen zin in, want ik was helemaal stijf (van op de moto, de rugzak met camera en staander, en die hobbelige weg denk ik). Ik heb die avond ook nog ronde chapatis (Indische platte broodjes) leren maken met Chhabi, Premanands hoogzwangere vrouw die als een gans door het huis waggelt.

Tags: armoede, bhawanipatna, boeren, katoen, living farms, organisch