update
De inspiratie om teksten te schrijven voor onze blog lijkt te bekoelen naarmate we hier langer zijn. Alles loopt hier zijn vertrouwde gangetje, niet echt veel nieuws onder de zon. Geen sensationele verhalen om jullie te bekoren.
Maar als het jullie mocht interesseren kan je hier enkele dagboekfragmenten lezen. Geen grootse belevenissen, eerder ‘de kleine dingen des levens’ zoals ze wel eens zeggen. Maar het zullen juist deze dingen zijn, waar wij nog lang aan terug zullen denken.
Enkele verwonderingen & bedenkingen, uit mijn boekje.
… Ik realiseerde me daarnet dat ik in België nog nooit groenten gesneden had op de grond. Nu is dat de gewoonste zaak geworden voor mij. Ik denk er niet meer bij na dat je dat in België aan het aanrecht doet, of aan tafel (op een stoel gezeten). Vreemd om daar af en toe bij stil te staan…
… Enkele van onze collega’s blijven tijdens een meeting kaarsrecht zitten. Op de grond. Met hun linkervoet op hun rechterdij en hun rechtervoet op hun linkerdij. Zonder tegen de muur te leunen. Zonder een kick te geven blijven ze in dezelfde houding zitten. En weet dat een meeting hier soms lang kan duren. Soms 5 dagen aan een stuk…
… We zijn sinds een maand yoga aan het doen. Elke ochtend rekken en strekken we de ziel uit ons lijf. Normaal gezien zouden we ook nog pranayam moeten doen, maar die ademhalingsoefeningen kunnen ons minder bekoren en zijn er vaak te veel aan. Mishra, onze yogalerares, functioneert als onze guru, onze heldin! Ze is 54, doet gezwind een spagaat en legt dan op haar dooiste gemakske haar buik op haar been zodat ze haar voorhoofd en neus op haar knie & scheen kan laten rusten. Wij zitten erbij en kijken ernaar! Normaal gezien geeft ze ons drie keer per week les. Maar naar goeie Indische gewoonte zegt ze vaak lessen af, of komt ze soms gewoon niet opdagen. De redenen die ze daarvoor geeft kunnen wij ‘met onze afspraak en regeltjes geörienteerde zieltjes’ niet altijd begrijpen. Eerst kwam ze drie keer niet opdagen wegens ‘too hot for yoga’ en toen het de week erna eindelijk een half uurtje geregend had kwam ze niet ‘because of rain’. Begrijpen wie begrijpen wil…
… Zondag. Deze ochtend zijn we de bus naar puri (zee) opgestapt. Eerst hebben we nog getwijfeld om op te staan. Allemaal excuses zweefden rond in ons hoofd: geen zin in de busrit, misschien gaat het regenen, of zal de zon te fel zijn… Gelukkig zijn we toch gegaan.
De bus naar hier was fijn. We hadden zitplaatsen, een briesje door het raam, foto’s genomen van het alledaagse Indische straatgebeuren onderweg. Net drie uur langs de zee gewandeld, niet veel gezegd maar mijn batterijen zijn opgeladen. De frisse bries, de zon op ons gezicht, het zand tussen mijn tenen, af en toe opgeschrikt uit mijn gedachten door een golf die verder reikt dan gewoonlijk…
Tags: dagboek
Dit bericht werd gepost op Monday, June 29th, 2009 at 5:54 pm en is gecategoriseerd als impressies. Volg nieuwe commentaren op dit bericht via de RSS 2.0 feed. Laat een reactie achter, of link terug naar je eigen site.
June 30th, 2009 at 10:44 pm
Hey dag lieve meid, dag Jens,
weet je, wij zitten hier niet te wachten op wereldnieuws hoor! Maar zo nu en dan een ‘update’ vinden we wel leuk.
Laat alles maar een beetje normaal verlopen dat is voor ons al spectaculair genoeg.
De regendans van Eva heeft hopelijk voor wat afkoeling gezorgd
Geniet nog van jullie avontuur want het begint te korten, wij zijn alvast met het aftellen begonnen !!!!
een hele dikke knuffel van mama en papa
July 8th, 2009 at 3:38 pm
Hey joske,
Ik ben net terug van een zalige vakantie in Indonesie! Tito en ik hebben er echt van genoten. Het is dan ook een prachtig land met een mooie mix van cultuur, natuur, vriendelijke mensen en lekker eten.
Wanneer heb je nog eens tijd om te skypen? Dan kunnen we gezellig bijbabbelen en kan je onze jongste spruit “Bleueke” ook eens bewonderen. Hij woont sinds zaterdag bij ons en het is een echt schatje.
Die bedenkingen uit je boekje zijn echt fijn om te lezen. Waarschijnlijk is het dagelijkse leven in India voor jou al zo normaal en evident, maar voor ons blijft het ontzettend speciaal.
Ik kijk al uit naar september voor een voltallige jossendate en groepsknuffel!!
Tot snel!
Dikke kus,
Marjos***
July 27th, 2009 at 3:32 pm
Hello !
Hoe gaat het met jullie ? Het zijn de laatste weken van het avontuurlijk leven, van een jaar vol onvergeetelijke ervaringen en samenlevingen. Profiteer nog veel van die laatste mooie momenten. Groetjes ! Serge
September 1st, 2009 at 10:15 pm
Beste Ellen en Jens,
Ik veronderstel dat jullie momenteel dubbele gevoelens hebben ;
enerzijds spijt om afscheid te nemen van een heel intens jaar , vol van ervaringen die uniek zullen zijn in jullie leven en anderzijds veel hoop op plezante contacten met familie, vrienden en natuurlijk collega’s van ‘t werk .
Wij hebben jullie een heel jaar kunnen volgen ; teksten gelezen en veel foto’s gezien; we waren een beetje mee op reis !
Bedankt voor jullie getuigenis ! we beseffen weeral beter dat “het zuiden” meer hulp nodig heeft van het rijke “noorden”.
Tot binnenkort, Ellen , bij Axa…….Ik hoop dat je ook met veel plezier terug aan de slag gaat bij Axa Harten Troef. Op die van Antwerpen kan je rekenen !
Ria en Ivo