ellen en jens in india

Het dagelijkse leven inNepal is geen lachertje.  Stakingen en wegblokkades zorgden ervoor dat onze busrit van de indische grens naar Kathmandu 35 uur duurde. Als we aan de veerboot-oversteekplaats niet van bus gewisseld hadden, zou daar nog eens zo’n 16 uur bij gekomen zijn. Het volledige traject duurt normaal ‘maar’ 15 uur als alles vlot verloopt. Niet dus! Onze busrit terug viel al iets beter mee: zo’n 25 uur.Tijdens de zomerperiode is er waterschaarste, zuinig zijn is de boodschap! Aangezien hun electriciteit door water opgewekt wordt, is er dan ook 12 uur per dag stroompanne.

Benzine is een schaars en gegeerd goedje dezer dagen. Meer dan 4 uur aanschuiven om uw tank half vol te kunnen tanken, zijn schering en inslag. Tijdens onze drie weken in nepal hebben we voortdurend ellelange files brommers langs de ene kant en auto’s aan de andere kant van het benzinestation gezien.

De grote vervuiling stelt ieders longen op de proef. De meeste Nepalezen lopen dan ook rond met maskers om zich te beschermen tegen de uitlaatgassen en het stof.

de boys van de familie

We hadden een beetje moeite met de aanpassen aan de lokale eetgewoonte. Ontbijten doen ze niet echt. Twee koekskes en een tas thee en dat volstaan om de dag tegemoet te gaan. Rond 11 uur eten ze de eerste keer een flinke portie rijst, daal en curry. Rond 21 uur staat er nog eens ne Mount Everest rijst, daal en curry op hen te wachten. Daalbaat (rijst en linzen) gebruiken ze als synoniem voor eten: ééntonig. Wij vinden het eten in india stukken beter, ze gebruiken veel lekkerdere kruidenmengelingen.

De hoogtepunten in nepal zijn de natuurpracht (bergen!) en super vriendelijke mensen. We hebben volop van de Nepalese gastvrijheid kunnen genieten omdat we de hele tijd bij de familie van Alina, een vriendin van Ellen en Leen gelogeerd hebben.

We zijn echt met ons gat in de boter gevallen bij haar familie. Ze hebben zo goed voor ons (en vooral voor jens) gezorgd.

Tags: kathmandu, nepal