ellen en jens in india

Voor deze editie deden we beroep op onze bezoeker en ghostwriter: Leen. Misschien is het gemakszucht, gebrek aan schrijfkriebels en inspiratie… maar eigenlijk verwoordt Leen perfect wat wij te zeggen hebben over onze avonturen in nepal.

We zijn na 4 dagen bij de familie in Kathmandu vertrokken naar de Langtang regio, tegen Tibet. Ellen en ik zijn dan op een 11daagse trekking vertrokken, met een toffe gids. De busdetails vertellen we liever niet, het was geen pretje… echt voos en vuil! Het vervoer in India was luxe ertegen.

Waar is Jens dan gebleven vragen jullie je af! Een heel verhaal, al van in India voelde hij zich niet goed, hij had vaak koortsaanvallen. Het was niet verantwoord om mee naar een afgelegen gebied mee te gaan, als de koortsaanval erger zou worden, dan zouden ze hem met een heli moeten komen halen. Beslist om bij de familie te blijven dus…

Onze gids had een gsm mee, en zo kon ellen regelmatig eens contact opnemen met hem… het ging de slechte kant op met Jens na enkele dagen… eerst dacht de dokter dat het tyfoid fever was, ineens was het dengue, ze wisten het gewoon niet, frustrerend! Jens heeft een keer 2 nachten in het hospitaal gelegen, en dan nog eens 1 nacht. Het was een speciaal ziekenhuis voor buitenlandse toeristen, dus heel verzorgd, en ook duur. Gelukkig hadden ze een goeie verzekering afgesloten voor zo’n gevallen. Ondertussen hadden we de trek al ingekort naar 10 dagen en toen we hoorden van het ziekenhuis hebben we nog ne krachttoer uitgehaald om na 9 dagen al terug in Kathmandu te zijn, om jens te gaan bezoeken. De dokters hadden toen eindelijk ontdekt dat onze vriend aan een lichte vorm van Malaria leed. Hij heeft 10 pillen ervoor moeten innemen. Nu voelt hij zich goed. Geen koorts meer!

Over de trekking, het was best zwaar, we droegen onze eigen rugzak dus, we hadden geen drager ingehuurd. Eerste dag in de hitte echt afgezien… Op op op! Stenen trappen naar boven! We hebben nu allebei wandelstokken, echt onmisbaar ginds.

Ik heb prachtige fotos getrokken… besneeuwde bergtoppen van de himalaya 360 graden rond u, kindjes, mensen, Ellen in actie, dieren, watervallen, bruggen, diepe afgronden, gebedsmolens en -vlagjes, bloemen, bomen, knalblauwe lucht, bergmeren… HEERLIJK!

De hutten waren echt luxe, we hadden een kamertje met 2 bedden, we hadden zelf een slaapzak mee, en we kregen nog een deken. We hadden zelfs warm water door zonne energie! De bazin van het hutje kookte voor ons het ontbijt en avondeten. Middag aten we onderweg ergens.

We hebben eigenlijk de laatste dagen 7 tot 8u gewandeld ipv 4 tot 6u per dag om sneller terug bij Jens te kunnen zijn. Maar we hebben het gehaald!!!! Het hoogste dat we geweest zijn is 4500meter naar de meren van Gosainkunda! Ik voelde me goed, maar de Jos Lens (ellen dus) voelde zich zattekes op die woeste hoogten… Ik had wel precies minder lucht in mijn longen. Daarboven konden we onze muts, buff en handschoenen goed gebruiken. We hebben daar een heuse fotoshoot gehouden, goed gelachen!

Nu zijn we dan weer in Kathmandu bij de familie. Ik heb nog een 3daagse trek in de heuvels rond kathmandu (2400m) gedaan 2 dagen na we terug waren in K. met de gids. Ellen wou bij Jens blijven wat ik begreep natuurlijk. We maken nu hier dan uitstapjes. Heel leuk om bij Ellen en Jens te zijn de laatste dagen hier…

Jostravels dankt u voor jullie aandacht!

Leen (geschreven op 3 mei)

Tags: nepal, trekking, ziek

Dit bericht werd gepost op Thursday, May 14th, 2009 at 6:56 am en is gecategoriseerd als onderweg. Volg nieuwe commentaren op dit bericht via de RSS 2.0 feed. Laat een reactie achter, of link terug naar je eigen site.